[EGoT] One day

posted on 09 Sep 2013 17:52 by ltanatosl
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
----------------------------------------
 
 
 
 

มันเริ่มเหมือนทุกครั้ง



 

 

เมื่อลืมตาตื่นมาเบื้องหน้าข้าคือสถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเรียกว่า ‘บ้าน’ ทุกสิ่งรอบตัวพร่าเลือนด้วยแสงสว่างจ้าจนแสบตา มีเพียงบ้านที่ชัดเจน



 

 

 

เหมือนเรียกร้องให้ข้ากลับไป



 

 

 

สองขาก้าวเดินไปจนถึงทางเข้า มือเอื้อมไปสัมผัสบานประตูไม้ที่เคยคุ้น ข้าเคยเปิดประตูบานนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยามตื่นและยามฝัน


 

 

แม้จะรู้ดีว่าเบื้องหลังแผ่นไม้นั้นมีสิ่งใดอยู่ แต่ก็ไม่อาจหยุดได้



 

เพียงออกแรงผลักน้อยนิดประตูไม้ก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ภายในบ้านมืดสลัว ทุกสิ่งวางอยู่ที่เดิม โต๊ะและเก้าอี้เจ็ดตัว ของเล่นเด็กวางเกลื่อนกลาด


 

 

สองขาที่ข้าไม่ได้เป็นผู้ควบคุมก้าวผ่านห้องด้านหน้าเข้าไป ลึกเข้า ลึกเข้า…




 

 

ประตูสีดำบานนั้นที่ไม่เคยมีอยู่จริง


 

เพียงสิ่งเดียวที่ข้าไม่เคยเห็นในยามตื่น แต่คุ้นเคยในยามฝัน




 

 

ข้ารู้ ว่าสิ่งใดอยู่ในนั้น


 

แม้ไม่ต้องเปิดเข้าไปก็รู้ว่าจะพบสิ่งใด


 

ปรารถนาที่จะวิ่งไป ไปให้ไกลที่สุด


 

แต่สิ่งที่ข้าทำ คือผลักบานประตูนั้นเปิดออก




 

 

ห้องนั้นเป็นห้องปิดทึบมีทางเข้าเดียวคือประตูที่ข้ายืนอยู่ ทั่วทั้งห้องถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน ไม่ใช่ด้วยสี แต่ด้วยเลือด เมื่อก้มลงมองเลือดนั้นก็ไหลผ่านออกไปจนย้อมทุกสิ่งภายนอกด้วยสีแดงสดนั่น


 

ที่มาของเลือดอันดูไร้ที่สิ้นสุดนั้นคือร่างหกร่างที่นอนเกลื่อนพื้นเหมือนตุ๊กตาที่หักพัง


 

ทุกใบหน้านั้นคุ้นเคย



 

 

 

พ่อ…..แม่…..เคีย…..โร…..สวันฮิลด์…..กอร์ดี้



 

 

 

แม้จะบิดเบี้ยวไม่สมประกอบแค่ไหน ข้าก็จดจำได้ว่าใครเป็นใคร


 

ข้าไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือโศกเศร้า ไม่มีความรู้สึกใดเลยยามมองร่างของครอบครัวที่นอนอยู่บนพื้นนั้น ข้าเห็นมันจนชินตา เห็นในทุกคราวที่จมดิ่งสู่ห้วงฝันนี้



 

 

 

จนหัวใจด้านชา


 

จะมีสิ่งใดเหลือให้หวาดกลัว ในเมื่อฝันเห็นมานับร้อยนับพันครั้ง




 

 

 

“สวัสดี ออสวัลด์”



 

 

 

เสียงเรียกเช่นทุกครั้งจากร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เพียงตัวเดียวในห้องท่ามกลางซากศพที่กระจัดกระจาย ผิวกายของร่างนั้นเป็นสีเทาเหมือนหินหลุมศพ ทั่วร่างมีแต่รอยแผลเหวอะหวะ ในมือที่บิดเบี้ยวนั้นถือมีดที่คมหยักเป็นเงี่ยงอันคุ้นตาซึ่งบัดนี้ย้อมด้วยเลือดแดงฉาน


 

ใบหน้านั้นช่างแปลกประหลาดเหมือนสัตว์ป่ามากกว่ามนุษย์ บาดแผลมากมายกระจายเกลื่อน


 

 

 

 

 

ข้ารู้จักเจ้าปีศาจร้ายตนนี้ดี รู้มากกว่าใคร





 

ใกล้ชิดมากกว่าผู้ใด




 

 

เกลียดชังยิ่งกว่าศัตรูคนไหน






นั่นคือ ตัวข้าเอง….



------------------------------



มันไม่เหมือนการตื่นจากฝันร้าย สงบนิ่งเกินไป เฉยชาจนราวกับว่าข้าหลับโดยไร้ฝัน



 

 

แต่สิ่งที่ตามมานั้นเลวร้ายยิ่งนัก



 

 

ข้าอาเจียนออกมา ทุกสิ่งทุกอย่างจนไม่เหลืออะไรอีก ราวกับอยากสำรอกเอาตัวตนภายในของข้าออกมาให้หมดสิ้น ความรู้สึกขยะแขยงนั้นมากจนเกินรับไหว



เช้าแล้ว อีกไม่นานเมสเตอร์อารอนจะมา เขาคงพอใจหากข้าบอกว่าหลับไปได้เล็กน้อยยามใกล้รุ่ง แต่คงไม่พอใจกับแขนซ้ายข้า


 

ข้าดึงแขนเสื้อลงมา ทั่วท้องแขนซ้ายมีแต่รอยกรีดจนแทบหาผิวเนื้อปกติไม่เจอ สีสันนั้นปะปนกันทั้งแดงช้ำและม่วงคล้ำ ไม่มีที่วางอันปลอดภัยพอจะจรดปลายมีดลงไปอีกแล้ว


 

แต่แขนขวายังอยู่ดี…..ข้าถือมีดด้วยมือซ้าย มองท้องแขนขวาที่แผลมากมายเริ่มจางหายไปแล้ว คมมีดจรดลงกรีดบนเนื้อช้าๆซ้ำๆ



 

 

 

 

ความเจ็บแล่นริ้วผ่านไป ข้าหลับตาลงรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น


 

ความรู้สึกถึงชีวิต




 

 

 

ข้ายังคงมีชีวิตอยู่


 

ยังรู้จักที่จะเจ็บปวด




 

 

 

เสียงเปิดประตูเรียกข้าตื่นจากภวังค์ เมสเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้น สายตามองรอยแผลบนแขนทั้งสองข้างของข้านิ่ง เขาคุ้นเคยและรู้ดีเกินกว่าจะพูดสิ่งใดอีกแล้ว


 

ทุกสิ่งก็เหมือนเดิมๆ แผลที่หูถูกตรวจซ้ำ แผลที่แขนได้รับการรักษา ยาตัวเดิมๆที่อ้างว่าทำจาก